بوف تنهایی من

C... S...

boof — Sun, 20 Sep 2009 19:58:21 GMT

به زودی زود دارم میام

INspiRiNg wORkS

boof — Thu, 01 May 2008 12:02:38 GMT

خوب ماجرا از اونجا شروع شد که داشتم گوگل ریدرمو چک می کردم که چشم خورد به پست آقای اولدفشن ...0

خانم ها ، آقایون ! معرفی می کنم ... 0

تو زیبا هستی

ماجرا اینجوریه که یک سری آدم بیکار تو آمریکا خودشونو گذاشتند سر کارو پروژه ای طراحی کردند به اسم تو زیبا هستی
اولد فشن تو پستش می نویسه : آن‌ها به جای تاكيد بر تعريف خودشان، می‌گويند اين طرح می‌تواند همان معنايی را داشته باشد كه هر خواننده دوست دارد به آن نسبت دهد؛ به همين خاطر، بيانيه‌شان كوتاه است: آن‌ها طرح را پی ريخته‌اند تا عبارتی ساده اما پرشور را در جهان بپراكنند؛ تا دست ِ كم برای لحظه‌ای احساس خوبی نسبت به خود در ميان رهگذران خلق كنند؛ تا جهان كمی جای بهتری برای زيستن شود... آن‌ها از مردمی كه در اين پروژه مشاركت می‌كنند خواسته‌اند كه پس از نصب برچسب «تو زيبا هستی» بر در و ديوار جهان، عكسی از آن برای‌شان بفرستند تا در سايت منتشر شود
از اونجایی که منم آدمی بیکار هستم و تو اطرافینمم آدم بیکار کم نیستند می خوام یه اشتغالزایی اساسی بکنم البته فعلا قصدشو دارم و هنوز جز نوشتن این پست و اینکه به شما بگم تو خیلی زیبایی کاره دیگه ای نکردم
فعلا اینا رو داشته باشید تا بعد :

You are beautiful - Home

You are beautiful - Gallery

برای تو

boof — Sat, 12 Apr 2008 12:32:24 GMT

از من به تو یک یادگاری

از تو به من یک نگاه

از من به تو یک آه

از تو به من یک فریاد

از من به تو یک تمنا

از تو به من .......

boof — Wed, 20 Feb 2008 19:04:18 GMT

به سراغ من اگر می آیی به هنگام خوابهایم نیا که سخت در رویاهایم پیچیده ام

انسان ها را آیا به خواب ماهی ها جایی هست

boof — Sat, 16 Feb 2008 19:43:18 GMT

در آن دریایی که به اقیانوسی می ریخت

پری کوچکی دیدم

که دلش را که به وسعت زندگی بود

در یک نی لبک چوبین عاشفانه می نواخت آرام ، آرام

پری کوچک تنهایی

که روزی مرا به یک بوسه به دنیا آورد

و یک شب به یک بوسه از دنیا خواهد برد

نام دیگر من

boof — Sat, 26 Jan 2008 19:18:18 GMT

در سفرم بر خط زمان و مکان دیوانه وار می جویم اویی را که در لامکان بود و در زمان ایستاده اویی که به من گفت : کاملم کن
در سفرم در خط زمان و مکان عاشقانه می جویم اویی را
زندگی ها از سفرم می گذرد و دیگر تمیزی نیست بین عاشق و دیوانه بودنم که اکنون جنون نام دیگر من است
البته نه مجنون که مجنون لیلی داشت و جنون....جنون

در شب سرد زمستانی

boof — Wed, 09 Jan 2008 20:01:18 GMT

دلم یهو کرسی خواست با یه مادرجون ، نه ... یه پدرجون اونی که ندیدمش ، دوست داشتم برام قصه بگه بعد پریش بیادو منو ببره ببره ببره تو قصه هاش .

بیادو ببره ببره ببره

مسئله این است

boof — Sun, 23 Dec 2007 22:35:18 GMT

«من شما را دوست دارم . من باید شما را دوست بدارم ، پس شما را دوست دارم . شما انسان هستید ، پس من شما را دوست دارم . من همه انسانها را ، هرطور که باشند ، دوست دارم ....»

میرا از یک ناکجا آباد میگه جایی که همه همه را دوست دارند و هیچ کس به دیگری برتری ندارد ، در واقع همه باید همه را دوست داشته باشند ، همه باید بدانند که یکی هستند ، تو همیشه باید بخندی و داستان های خنده دار تعریف کنی ، نباید انزوا طلب باشی ، چیزی برای پنهان کردن وجود ندارد و تو مالک چیزی نیستی و باید ها و نباید های دیگر که ارزش ها را به ضد ارزش تبدیل میکند .

البته تبدیل شدن ارزش به ضد ارزش چیز جدیدی نیست وقتی که الان در دنیایی زندگی می کنیم که برای صلح جنگ می کنیم ، برای عدالت اعدام می کنیم ، برای خدا شیطان میسازیم و ….میرا از آینده ای صحبت می کند که خبری از ضد ارزش ها نیست اونجا خبری از جنگ برای تصاحب و برتری و نفرت نیست که قهرمانش بیاید با ارزش ها زندگی را نجات دهد و انسانیت متولد شود ، سرزمین میرا سرزمین دوست داشتن ، یکی بودن شادی و لبخند است که البته اگر یکی از ویژگیها رو نداشته باشی محکومی به بیمار بودن و تو باید اصلاح شوی و قهرمان میرا رهایی خود را در برداشتن نقاب ها و مرگ میابد . در میرا خبری از زندگی نیست او نقاب خودش را بر می دارد ولی نتیجه اش مرگ است در اصل در میرا ما قهرمانی نداریم

سوال من این است چرا کریستوفر فرانک این موضوع را برای داستانش انتخاب کرد ؟ به هر حال تلخی داستان باعث شد من میرا را دوست نداشته باشم ولی این فرصت پیش اومد که با تجربه خودم با این تصویر ناکجا آباد آشنا بشم و منو به فکر فرو ببره . که انسانیت یا شاید اخلاقیات نوین انسان را به کجا می برد ؟!

آیا رشد سطحی از آگاهی انسان را به جایی میبرد که به راحتی آنگونه دوستداشتن را محکوم کند یا به تو اجازه تنهایی قدم زدن را هم ندهد ، اجازه نداشته باشی گریه کنی و غمی تودلت داشته باشی ، اجازه ندهند اعتراض کنی و انگشت تقصیر را به سمت دیگرا ن ببری و و حتی با خدا دعوات بشه و قهر کنی بعد بری و روحت را به شیطان بفروشی !!؟ و تو برای اینگونه بودنت محکومی و برای زندگی کردن باید نقاب اصلاح کننده ات را همیشه به صورت بزنی وگرنه تو کشته می شوی .

بشر رشد می کند و رشد آگاهی اش هم از وجود خویشتن از این قاعده مستثنی نیست . آیا این آگاهی کمک می کند به ما برای رهایی یا ابزاری میشود جایگزین پتک !؟

میدونم داستان تلخی ولی دوست ندارم برای دوست داشتنامون ، یکی بودنامون و برای شادی هامون به جایی برسیم که برای آنگونه بودنامون محکوم بشیم و این ارزش های مقدس به ضد ارزش تبدیل شوند .

این داستان و این متن تنها یک احتمال اونم یک به هفت میلیارد ولی بییام آگاه باشیم احتمال میرا هست هر قدر هم که کوچک باشد و فقط اگر یکی از شما با خوندن این متن منو محکوم کرد مثلا به این که بوف اصلا از دوست داشتن چی میدونه بدونید میرا شروع شده .

« با صدایی حاکی از تسلیم تکرار کرد : (( دوستتان دارم )) . »

همه نام های ما

boof — Fri, 07 Dec 2007 21:10:18 GMT

به نام زندگی
به نام عشق
به نام لیلی
به نام خنده
به نام دیوانگی
به نام رهایی
به نام مجنون
به نام خدا

نیلوفر آبی در لجن رشد می کند

boof — Mon, 24 Sep 2007 20:12:18 GMT

چه سادست همه چیز آنگاه که میبینم که آرزوهایم همیشه همراهم بودست ولی نمیدیدم

و چه زیبا شد آنگاه که دیدم نوری هستم از پرتو الهی

و ما نوریم و انسان تجربه ایست برای وارد شد به ظلمت ....... و آن لحظه است که آگاه میشویم به روشنایی خود ، به درخشش خود و نوری که در آن لحظه نمایان میکند آنی را که نمایان شدنی نیست .