بوف تنهایی من

تولد یک حماقت کامل بود ، یک حماقت عاشقانه ... حماقت یک انتخاب و حماقت یک آغاز و یک سفر

حماقت از اوج به اوج رسیدن و عشق ...

پس زندگی حماقتی بیش نیست و تا زندگی هست باید زندگی کرد ...ببخشید حماقت باید کرد !

امروز یک نشانست : یک پایان ، یک پایان همیشگی و فردا هم یک نشانست : یک آغاز ، یک آغاز همیشگی .

میدانستم که هر آغازی پایانی دارد ولی الزاما هر پایانی برایم آغازی نداشت ...

ولی من به پایان رسیده بودم من رفته بودم و مرگ تجربه زندگی بود و یک آغاز ، همچون یک کودک که تازه تجربه زندگی می کند ...

عالم مادر من شد و با عشق شیره زندگیش را به من بخشید ...

من هر لحظه گرمای وجودش را حس میکنم ، او وجود دارد همچون من که وجود دارد ، او عشق است ، او برکت است ، او زندگیست و او .......

عشق چون در سینه‌ام بیدار شد // از طلب، پا تا سرم ایثار شد

فروغ فرخزاد

علیرضا افتخاری 

پ.ن: یک سالواندی گذشت ، نگاه که میکنم دریای پر موجی را می بینم که اکنون به ساحل عشق رسیدست ...

الهی شکر