بوف تنهایی من

از نیمه های شب گذشته بود ظلمات جای سیاهی رو گرفته بود ، سیاهی چشمامو میزد ... چشمهامو بستم - با چشم باز هم مسیری پیدا نبود - چشم درون ، باد وزنده ، صدای جیرجیرک ها ، خش خش خورد شدن برگها به زیر پام ، بوی خوش گل های سرخ و یک نیاز که تمامیشون راهیم میکردند منو به چشمه نور .

گفت : به ایست ، خانه همین جاست شروع کن .

به کنار چشمه رفتم - شروع کردم - دست به داخل نور بردم و وضوی زندگی گرفتم . پیر آمد جا نمازی از چمنزار و مهری از گل سرخ پهن کرد .

گفت : ببین تا اقامه ببندی لمس کن تا رکوع بری و ببوی تا سجده کنی .

و من در معبد دنیا نماز زندگی می خوانم و به آن پرنده مینگرم و میبینم که هنوز زنده است و به آن دخترک که با دو گیلاس گوشواری به گوش می انداخت فکر می کنم ...

هنوز به نیمه های شب باقیست هوا سردست و من ایمان دارم چون هنوز آتش گرما بخشست ، آسمان تاریکست و من باز هنوز مومنم چون آن روزنه های امید را میبینم و صدای جغد پیر که بیدارم میکند مرا به زندگی .

از شب چیزی باقی نمانده ، شب آرامی بود ، شبی که بیدارم کرد ، سرمایش گرمم کرد و تاریکیش بینایم کرد .

شاد باشید